و آمد

آنکه ز دستش جوانه می روييد

و در جوانه ی او

اختيار ِ بی پايان؛

ـ در آن زمان

که جهان بود گستر ِ ديوان

و جام ِ کرپَن و کاوی

ز کم، پُر و پيمان. ـ

دميد

خور ِ پگاهان، شکوفه ی ِ دل و جان

که شام ِ تيره نباشد ز دست ِ او به امان

و گفت :

                 پاکی است بِستر ِ انسان

ز خوی ِ پاک ِ اهورا  گرفته است نشان

و گفت :

            انديش ِ نيک را خواهان

سـرود:

         سخن های ِ نيک بر گويان

فزود :

           کـردار ِ نيک را پويان

                                     ببايدی که شود سخت ها آسان.

ز کشتزار سخن هاش

           گوش ِ جان خندان

و از فروغ ِ  پيامش

              بهار را سامان

و رخت بست

دد و ديو از جهان ِ خرد

و اختيار و گزينش

          سواره در ميدان.

به روز ِ خورداد و گل ِ نو بهار فروردين

در آمد آنکه ز کامش

بها گرفت آيين

پيام ِ روشن او گوهر ِ سپيده دمان.

روز ِ خرداد از فروردين ماه 3743 زرتشتی

بارگشت